Dat was eigenaardig wakker worden vanmorgen: geen rugpijn voor 't eerst sinds het hele overbelasting-gebeuren (alweer ruim twee jaar geleden!) De rest van de dag afwachtend doorgebracht, voortdurend er op bedacht dat de pijn wel weer zou komen, maar niks, noppes! Ik was eng soepel vanmorgen, nog wel oefeningen gedaan uiteraard (braaf meiske) maar ook die gingen anders dan anders, het voelde alsof ik m'n benen in m'n nek kon leggen (niet geprobeerd, maar het gaat om het idee tenslotte;)
In de ochtendpauze belde mams in lichte paniek op: ze had ernstige twijfels over de uitgekozen gele keukenkasten gekregen en de afgelopen nacht had ze bedacht dat ze toch liever wat spectaculairders had. Vanavond hoorde ik dat ze van de keukenman ook nog wel mocht switchen naar de metallic versie, pfew:)
's Avonds zit ik nog steeds onwennig in m'n vel, zo normaal is het inmiddels om voortdurend pijn te hebben, heb ik me nooit zo gerealiseerd...
Ik msn -spit- met Oscar en Hans, maar slaag er niet in m'n webcam uit te laten zenden, grumble. Plan dit weekend behalve DVD-mooi-aansluiten ook maar een 'puter-knutsel-uurtje dus;-)
Als ik, liggend voor de buis, om kwart voor elf weer bijna de AB uit m'n handen laat kletteren wegens opkomende doezel, besluit ik naar bed te gaan, getver wat verstandig. (En vanwege geen Buffy, maar golf op de BBC vannacht, kan ik ook nog lekker doorslapen, ik lijk wel volwassen!)