Dat hoesten en proesten geloof ik nu wel, maar omdat ik me na drie dagen toch wel erg zorgen begin te maken over het gebrek aan stem, ben ik vanmorgen vroeg naar de huisarts gefietst om fluisterend een afspraak te maken; er bleek nog een plek beschikbaar om 10.20 uur. Eerst weer naar huis dus, maar ook even langs supermarkt voor nodige boodschappen want ik was bijna door alle keelsmerende middelen heen (honing! kokindjes! waterijsjes!). Volledig uitgeput op de bank bijgekomen tot het tijd was om weer richting huisarts te gaan.

Daar kwam ik keurig op tijd aan en ruim tien minuten later kwam de patiënt voor mij de wachtkamer weer in, dus ik was gauw aan de beurt. DACHT IK. Helaas dacht de huisarts daar anders over... een half uur na mijn afgesproken tijd, liep ik maar even naar de balie en drukte op de bel om te vragen of men mij vergeten was. Want van 10.30 tot 11.00 uur is het thee-pauze, oh pardon, assistenten-overleg en het klonk alsof dat inmiddels gaande was. INDERDAAD. Oh jeetje! De dokter kwam er 'meteen aan'. En gaf als excuus dat ze me te vroeg geroepen had en me toen had genoteerd als 'niet op komen dagen'. Ter informatie: ik was om 10.13 uur binnengekomen en toen was er dus nog een patiënt bij de dokter. 'Sorry, sorry, sorry, ik zat aan de thee.'

Nou ja. Nu kreeg ik dan toch eindelijk de gevraagde aandacht. MAAR NIET HEUS. Ik had amper m'n tong uitgestoken of ze had al gezien hoe m'n keel eruit zag, m'n beide oren waren ook binnen een seconde bekeken, in rap tempo werden achterlangs nog even m'n longen beluisterd (even shirt omhoog, zo, klaar) om tot de -volgens mij al bij binnenkomst getrokken conclusie- 'niets aan te doen' te komen. Geen kuur, gewoon rust, niet praten of fluisteren, stem komt vanzelf terug en als dat niet gebeurt, volgende week terugkomen. Anders nog, of kan ik verder met m'n thee?

Okay, dat laatste zei ze niet, maar straalde ze aan alle kanten uit. Toch nog maar even gevraagd of er nog iets was wat ik zelf kon doen (weet ik veel: warm of juist koud water, gorgelen, wel/geen melkproducten, ik noem maar wat lekentips). JA! Van die keelsnoepjes, want dat *ze maakt zuigbeweging* traint de -ehm- spieren?

Enigzins perplex verlaat ik de praktijk terwijl achter mij de thee-pauze wordt vervolgd.

Dit was niet de eerste, maar wel de laatste keer dat deze arts mij zo afraffelt, ik weet niet of ik toevallig altijd vlak voor (of tijdens) haar pauzes ingepland word, of dat ze een persoonlijk issue met mij heeft (daar kom ik volgens mij niet vaak genoeg voor) - maar ik vind het nogal een incompetente bende. Ik ben het fiasco van m'n gebroken arm (vorig jaar) nog niet vergeten. Ik ga dus op zoek naar een andere huisarts. Eentje die in ieder geval doet alsof mijn gezondheid van belang is. Maar eerst beter worden. In stilte. (Mailen mag wel;)